Napięcia na samym starcie: Świeżo wprowadzone unijne ograniczenia dotyczące importu stali zmagają się z poważnymi problemami wizerunkowymi i dyplomatycznymi. Choć Bruksela ogłosiła sukces negocjacyjny, rządy w Brasílii kategorycznie zaprzeczyły, jakoby zawarto jakiekolwiek porozumienie kompensacyjne. Może to zwiastować głębszy kryzys w relacjach międzynarodowych, zwłaszcza że UE drastycznie – bo niemal o połowę – zmniejszyła limity bezcłowego wwozu, podnosząc jednocześnie karne cło poza kontyngentem do poziomu 50 procent. Działania te, idące w ślad za podobnymi krokami USA, mają chronić wewnętrzny rynek przed globalną nadpodażą.
Rykoszetem w bliskich partnerów: Największe cięcia dotknęły Chiny (aż o dwie trzecie), jednak restrykcje uderzyły także w kilkanaście państw powiązanych z UE umowami o wolnym handlu. Unijne limity dla tych krajów skurczyły się średnio o jedną trzecią. Sytuacja dotyczy m.in. Brazylii, z którą zaledwie w maju – po latach żmudnych negocjacji – wszedł w życie szeroki układ handlowy z blokiem Mercosur. Władze Brazylii ostro skrytykowały ruch UE, nazywając go „jednostronnym działaniem” i przypominając, że Ameryka Południowa nie odpowiada za kryzys nadprodukcji, który ma swoje źródło głównie w Azji.
Stanowisko Komisji Europejskiej: Komisja Europejska stara się łagodzić nastroje. Jej przedstawiciele poinformowali, że od czterech miesięcy prowadzą z Brazylią konstruktywne rozmowy w Genewie i dążą do wypracowania obopólnie akceptowalnego konsensusu. Urzędnicy unijni przyznają nieoficjalnie, że podział mniejszego „tortu” rynkowego bez wywoływania niezadowolenia partnerów był od początku zadaniem karkołomnym.
Obronność i widmo procesów przed WTO: Oficjalnym celem Brukseli jest ochrona europejskich hut, które mają kluczowe znaczenie dla zabezpieczenia łańcuchów dostaw m.in. dla sektora zbrojeniowego i energii odnawialnej. Ponieważ tego typu blokady kłócą się z ideą wolnego handlu, UE ogłosiła ramowe porozumienia z 13 krajami (w tym z Indiami, Wielką Brytanią, Ukrainą czy Turcją). Na liście zabrakło jednak tak kluczowych dostawców jak Japonia i Wietnam. Tokio już wcześniej sygnalizowało, że traktuje tę sytuację jako grę o sumie zerowej i poważnie rozważa skierowanie sprawy na drogę arbitrażu międzynarodowego lub przed trybunał WTO.
