Azjatycki rynek surowcowy zmaga się z dotkliwym deficytem miedzi, co stanowi paradoks w obliczu utrzymującego się osłabienia popytu ze strony tamtejszego przemysłu oraz globalnych spadków cen giełdowych. Głównym katalizatorem obecnych napięć są działania jednego z największych światowych domów handlowych – grupy Trafigura. Według doniesień agencji Bloomberg ten singapurski gigant od dwóch tygodni agresywnie skupuje w regionie duże wolumeny metalu z dostawami zaplanowanymi na listopad i grudzień, systematycznie przebijając oferty konkurentów. Walka o surowiec dostępny „od ręki” zdestabilizowała rynek w Chinach, które odpowiadają za blisko 60% globalnej konsumpcji miedzi. W rezultacie w Szanghaju premie płacone ponad wyceny kontraktów terminowych wzrosły w ciągu zaledwie dwóch tygodni aż trzykrotnie, osiągając bezprecedensowy poziom 2615 juanów (około 392 USD) za tonę. Równolegle dopłaty za surowiec z importu skoczyły o ponad 40%, docierając do przedziału 195–210 USD za tonę, co stanowi najwyższy wynik w statystykach Fastmarkets od 2017 roku. Wzrosty stawek widoczne są również w całej Azji Południowo-Wschodniej.
Historyczne backwardation i problemy z podażą
Skalę niedoboru doskonale obrazuje sytuacja na giełdzie Shanghai Futures Exchange (SHFE), gdzie doszło do głębokiego zjawiska backwardation – sytuacji, w której inwestorzy słono dopłacają za szybszą realizację zamówień. Różnica cenowa pomiędzy droższymi kontraktami grudniowymi a styczniowymi przekroczyła w piątek 1200 juanów za tonę, bijąc rekordy nienotowane od 2005 roku. Jest to bezpośredni efekt drenażu chińskich rezerw, z których lokalni odbiorcy korzystali przez ostatnie dwa lata, gdy globalny strumień dostaw był przekierowywany do Stanów Zjednoczonych. Obecnie w magazynach SHFE pozostało zaledwie 33 848 ton miedzi, co jest poziomem bliskim historycznego minimum z 2022 roku.
Problem pogłębiają ograniczenia po stronie samych producentów. Chińskie huty są zmuszone do redukcji tempa rafinacji z powodu braku złomu oraz koncentratów wydobywczych. Dodatkowym czynnikiem ryzyka stały się zawirowania w Demokratycznej Republice Konga – kluczowym eksporterze rafinowanego metalu do Państwa Środka. W ramach październikowych kontroli w zakładach przetwórczych oraz rządowej kampanii wymierzonej w nielegalne górnictwo tamtejsze władze zarekwirowały ponad 500 ciężarówek oraz tysiące ton miedzi i kobaltu.
Amerykańskie zapasy zakładnikiem polityki celnej
Rekordowe stawki w Azji stworzyły teoretyczną przestrzeń do arbitrażu i reeksportu surowca ze Stanów Zjednoczonych, gdzie w ostatnim czasie zgromadzono potężne bufory magazynowe w obawie przed protekcjonizmem handlowym administracji Donalda Trumpa. Choć obecne dysproporcje cenowe z nawiązką pokryłyby koszty frachtu morskiego z USA do Chin, firmy handlowe powstrzymują się przed masowym odwróceniem łańcuchów dostaw. Rynek kalkuluje bowiem, że w przypadku faktycznego wejścia w życie amerykańskich ceł importowych zatrzymanie metalu wewnątrz USA wygeneruje znacznie wyższe marże. Jak wskazuje Amy Gower, strateg ds. surowców w Morgan Stanley, szeroki odpływ zapasów z amerykańskich portów do Azji stałby się prawdopodobny dopiero w momencie definitywnego porzucenia planów taryfowych przez Waszyngton. Do tego czasu, mimo słabej koniunktury przemysłowej, o wycenach na największym rynku świata decydować będzie wyłącznie fizyczna lokalizacja metalu i logistyczna zdolność do jego natychmiastowego dostarczenia – choć część traderów przestrzega, że nawet niewielkie udrożnienie podaży może wywołać równie gwałtowną korektę obecnych premii.
