W obliczu globalnych kryzysów i niestabilności na rynkach międzynarodowych Stary Kontynent musiał zrewidować swoje priorytety klimatyczne. Kwestie redukcji emisji i zielonej energii ustąpiły miejsca bezwzględnej konieczności zagwarantowania dostaw gazu oraz ropy, niezbędnych do ogrzewania domów i zasilania przemysłu. W tej nowej rzeczywistości kluczową rolę odgrywa Norwegia, a w szczególności gigantyczny hub przetwórczy w Kårstø, przez który przepływa znaczna część norweskich węglowodorów wysyłanych do Niemiec, Francji czy Belgii.
Koncern Equinor, główny filar norweskiej energetyki, skorygował swoje wcześniejsze plany i zamiast agresywnego inwestowania w odnawialne źródła energii, postanowił skupić się na tym, co potrafi najlepiej – maksymalizacji wydobycia ze złóż podwodnych. Podpisanie długoterminowych kontraktów dostaw do Europy, m.in. z niemieckim koncernem Uniper, udowadnia, że popyt na paliwa kopalne ma się dobrze. Choć państwowe fundusze puchną od zysków ze sprzedaży ropy, a miasto Stavanger żyje rytmem konferencji branżowych, przed Norwegią stoi potężne wyzwanie: naturalne wyczerpywanie się złóż. Aby utrzymać wysoki poziom eksportu, branża domaga się nowych odwiertów na dalekiej północy oraz wdrożenia innowacyjnych technologii, co jednak budzi opór środowisk ekologicznych. Mimo technologicznego zaawansowania i ambicji klimatycznych Europy, fabryki oraz elektrownie nadal potrzebują tradycyjnych paliw – potwierdzając, że do czasu wyczerpania się złóż, dymiące flary na norweskim wybrzeżu pozostaną symbolem europejskiego uzależnienia od węglowodorów.
